De onophoudelijke reactiedrang

De onophoudelijke reactiedrang 
Met twee oefeningen  -    (Leestijd 7 minuten)

Als kind had ik veel gesprekken met de spirits, dit was vaak onder de perenboom om de hoek van ons ouderlijk huis. In de retrospectief kwam ik hier vooral als ik de woordenstroom van het leven moe was. Onder die boom vonden er gesprekken vanuit de stilte plaats. Ze waren gevuld met stilte en af en toe een woord, maar meestal kwam de informatie via gevoel binnen. Toen ik ouder werd had ik soms dezelfde soort zwijgende gesprekken met mijn opa als ik bij hem op visite was. 

Het begon met het loslaten van de gedachte op visite te zijn, vervolgens zei ik wel wat maar voelde ik dat ik tot een stilte werd gebracht in mezelf. Mijn opa keek me alleen maar lachend aan. Ik bemerkte dat ik het gesprek door ging voeren vanuit gedachte en hij ook antwoord gaf. Het waren eigenlijk geen gedachte maar meer een droom waarover ik regie had. De vragen waren dieper en doordachter, er zat ook niets overbodigs tussen. Het voelde alsof ik onder de perenboom zat en met de spirits sprak. De relatie met mijn opa kreeg daarmee een verdieping die ik met niemand anders had van vlees en bloed. 

Veel later, toen hij op het punt stond dit leven te verlaten, zag ik hem in het ziekenhuis, zwaar onder de medicatie werd mij verteld. We hadden weer datzelfde contact zonder woorden, hij kon ook niet meer praten. Vanaf toen begreep ik de waarde van deze kracht van contact. Veel dieper dan woorden konden zijn, veel mooier dan lichaamstaal,  zonder de regie van het ego, het ik. Het was, het is. Pure aanwezigheid in liefde. Een beeld is duizend woorden, maar zo'n diep gevoel is onbetaalbaar.

Zoals het hoort
In onze opvoeding leren we overal antwoord op te geven althans in mijn tijd. Als iemand wat vraagt geef je antwoord, als iemand binnenkomt zeg je gedag. Dit leer je, dat zijn etiquette en het is logisch. Een kind voelt echter als iemand binnenkomt om daar wel of niet naartoe te willen gaan, daar zit de ratio niet eens tussen. Komt het kind niet dan moet het naar die persoon gaan van menig ouders, want dat is netjes en dat leer je. De conditionering ontstaat geleidelijk wanneer het kind vaak tegen de natuur in direct moet komen en niet in zijn of haar eigen tempo. Er is niet écht een probleem als een kind in eigen tempo komt, een paar minuten later, om iemand te begroeten of om iets te moeten doen, zeker als het kind zegt ik kom zo. Maar het ongeduld van ouders en bovenal de etiquette voeren de boventoon.

Dit is natuurlijk maar één aspect van conditionering; de mening van een kind wordt ook vaak ondergesneeuwd door de mening van de ouders in situaties waarin dit niet altijd nodig is. Zonder in te veel voorbeelden te belanden, is het continue zonder enige uitleg horen van: dit mag niet, dat niet doen, nu komen, luisteren, maar ook: ik doe dat wel voor je, ik doe je jas aan en ik bepaal. Vaak met als drijfveer het ongeduld en natuurlijk de conditionering van de ouder(s) zelf.  Als dit dus, zonder dat het kind begrijpt waarom gebeurt en zonder dat de ouder(s) hun eigen imperfectie toegeven aan het kind, dan volgt daaruit diepe frustratie bij het kind. Deze leidt vervolgens tot zich erbij neerleggen en niet meer strijden voor de eigen authentieke mening. Dit 'zich erbij neerleggen' staat los van dat het kind brutaal gedrag vertoond wat alleen maar tekenend voor de frustratie is en vooral van het zich niet gezien en gevoeld worden. Ook kan dit weer leiden tot dat het kind de ouders niet meer vertrouwd met allerlei gevolgen.

Hier zijn allerlei variabele op toe te passen waarin de ene ouder daar dominant in is en de ander meer toegeeflijk. Het grondbeginsel is echter, dat als de vrije wil van het kind duurzaam en liefdeloos onderdrukt wordt, dan kan dit tot allerlei onzekerheden leiden in het volwassen leven. Alsmede een grote drang tot waardering.

Hiermee wordt in mijn optiek ook de drijfveer tot de reactiedrang geboren

Deze reactiedrang is een aangeleerde prikkel in het zelf om tegen diens authentieke oorsprong te denken en handelen.  De angst om geen reactie te kunnen geven in gezelschap, de noodzaak om iemand te helpen terwijl dit niet nodig is of het onbewust groter maken van een gemaakt foutje (een foutje wordt ineens een grote fout). Allerlei verwrongen uitingen van een onderdrukte vrije wil.

Onzekerheden worden aangeraakt en vergroot en het zelfvertrouwen neemt af.

Het vrij zijn van reacties geven is niet het doel wel het vrij zijn van de drang om overal op te moeten reageren van 
jezelf. Dit laatste zorgt ook voor dat je in de rust komt en vooral bij jezelf blijft. 

Oefening 1

Een eerste besef om dit te willen keren
Het voelt uiteindelijk niet fijn de reacties en antwoorden die niet authentiek vanuit het zelf zijn. Er zijn verschillende manieren om hierachter te komen, maar het begint meestal met je eigen gedragingen te observeren. Observeren of je vaak meepraat met iemand of met een groep,  of je doet alsof je iemand aardig vindt en of je vaak iets anders zegt dan je denkt/wil zeggen. Mocht dit zo zijn, besef dan dat dit voortkomt uit de angst om afgewezen te worden, buiten de groep te vallen of door de ander niet aardig gevonden worden. Het bijzondere is echter dat de meeste mensen het juist meer waarderen als jij je eigen mening geeft over iets. Ja, het kan zijn dat bepaalde 'vrienden' je ineens niet aardig meer vinden of dat je buiten een groep valt, dat maakt het alleen maar duidelijker want je krijgt er én een beter zelf én betere vrienden voor terug. 

Een eerste stap om dit te kunnen keren
De verandering begint met het je bewust zijn van wat je denkt, wat je voelt en wat je acties zijn.

 Iemand zegt of schrijft wat: je denkt na, je voelt wat het met je doet, de actie is een antwoord of helemaal geen antwoord, het mag er allemaal zijn.

Denk aan het kind dat eigenlijk door wil spelen en even later wil reageren op een vraag. Het kind dat iedereen netjes moet begroeten al voelt het niet zo. Een kind is eerlijk: bij de ene persoon vliegt het die persoon om de nek en bij de ander blijft het gewoon zitten op een afstandje. Voel na hoe dit bij jou thuis was en hoe je was als kind en hoe/of je vrije gedrag stilletjes is aangetast. Ben je gesteund door je ouders in je authenticiteit als anderen vonden dat je iets moest doen terwijl je dit op dat moment of helemaal niet wilde.
 
Denken - voelen - handelen
Maar als je meer naar het zelf of het ego wilt kijken hoe dit handelt is het goed om te letten op deze drie aspecten: je denken, voelen en handelen. Met name het voelen niet over te slaan. Daarmee blijft alle spontaniteit behouden maar voorkom je dat je het idee krijgt iets verkeerd te zeggen, iets verkeerd te doen of te veel bezig bent met wat anderen van je denken. Ook voorkomt het dat je een reactie geeft die eigenlijk niet relevant was of juist een proces inzet waarvan je niet wilde dat het die kant op ging. Vaak is het zo gewoon geworden dat we heel schematisch vanuit kort denken en gelijk handelen leven. 
 
De oorsprong zit mogelijk bij dat kind dat eigenlijk wilde doorspelen omdat hij straks oma toch wel gedag gaat zeggen. Maar nu uit zijn natuurlijke drang gehaald wordt om volgens de etiketten te handelen net als de ouders. Door kort denken en gelijk handelen worden de grootste fouten gemaakt in het groot en in het klein. Kwetsen we een ander onbedoeld en geven onze gedragingen door aan anderen die dit overnemen als ze hier gevoelig voor zijn.
 
Reactie afdwingen
Een afgeleide hiervan is natuurlijk dat reacties ook afgedwongen worden, daarbij zijn de mensen die toch al kort denken en snel handelen nog sneller de dupe van.

Niet lang geleden had ik een chat-gesprek met iemand en ik merkte de dwangmatigheid van het ritme van vraag antwoord. Ik voelde mijn gevoel wegglippen omdat ik nog met de eerste vraag bezig was en er al een vraag overheen kwam. In een gesprek zeg ik dan makkelijk, je gaat te snel daar zijn we nog niet. Maar in een chat is de energie van de volgende vraag erg sterk. Ik heb het moeten afronden door een algemeen antwoord te geven en dat ik weer verder ging. Een gemis dacht ik achteraf en zelfs de gedachte ‘deed ik dit wel goed zo’. Maar dit gaf maar weer aan hoe sterk de vorm en energie van ‘de onophoudelijke drang van de reactie’ is. Wat ik schrijf in mijn blogs ben ik zelf ook niet geheel van genezen, dit kan ook bijna niet anders: als dit soort manipulatieve energieën continu sterker worden moeten je eigen contra-energieën gelijktijdig meegroeien.
 
Er worden complete energievelden gecreëerd door mensen die een reactie afdwingen. Alsof je aan de kant zit en absoluut geen zin hebt om te dansen en meegesleurd wordt naar de dansvloer. Je gaat maar dansen maar voelt er niets bij want je wilde gewoon zitten, je laat niks merken want dan voel je dat men je saai vindt of een spelbreker dus doet mee met de massa en feest mee je gevoelens overstemmend.  
Dit overkomt mensen dagelijks en zit ook dieper dan assertief zijn

De media speelt hier ook een grote rol in uiteraard, het dwingende karakter van social media, email, telefoon. Deze tijdgeest is erg dwingend op het gebied van reacties. Mogelijk zouden er ook veel betere of zeker meer doordachte beslissingen worden genomen als de onophoudelijke drang van de reactie veel meer uitgaat van de vrije wil en veel minder van manipulatietechnieken die tot koopgedrag leiden of die tot het afdwingen van een voorstel leiden of die mensen dingen laten tekenen waar ze achteraf spijt van hebben. 
 
Situatieschets (voor de corona):
De verwachting dat iemand die om 07:00 opstaat zich haast om te ontbijten, de kinderen gestrest bij school afgooit, vervolgens als een speer naar het werk rijdt om stipt 09:00 daar te zijn en gelijk een vergadering in moet om scherp te denken, opmerkingen te geven en vervolgens de hele dag te maken heeft met deadlines, bellende klanten en achterstallig werk wat in het hoofd spookt. Ondertussen belt school dat de jongste is gevallen en of je hem even afhaalt. Je belt je partner die het ook druk heeft, kwaad wordt en of die dan maar het kind wil afhalen.
Kind ervaart de stress van de moeder of vader en dan vooral de energie van opschieten. Wil alleen maar een aai en een troost, maar wordt bij oma gebracht die weemoedig de gestreste ouder gedag zegt die alweer in de auto wegscheurt. De partners zien elkaar gewoon niet. Dat wil zeggen ze zijn bij elkaar maar zo gestrest en vol van alles dat gedaan moet worden dat ze doodmoe in slaap vallen.
 
Mensen vinden het soms raar dat ze na een week werken en handelen op deze wijze, hoofdpijn hebben en het hele weekend doodmoe zijn. In het ergste geval in het weekend ook nog gebeld worden over werk gerelateerde zaken. De vraag ontstaat moet ik een andere baan zoeken, er wordt zoveel van me verwacht. Is deze relatie nog wel goed, we hebben elkaar zo weinig meer te zeggen. 
 
Het antwoord zit in een diep ondergesneeuwd gevoel, die leidt tot een kort denkend en snel handelend karakter. Dit patroon wordt kan worden doorgegeven aan de kinderen, die dit in het beste geval anders gaan doen dan pappa en mamma. Maar in het slechtste geval dit gedrag kopiëren. 
 
Dit voorbeeld geeft aan dat het kleine kind dat gewoon even rustig wilde doorspelen en straks wel doet wat jij wilt volledig de weg kwijt is geraakt in het vormveld van reactiedrang. Er moet iets ingevuld, er moet een relatie komen, er moet een baan komen, er moeten kinderen komen, er moet…. 
 

Oefening 2
 
Er is een rem en er was een rem: denken - voelen - reageren. In praktijk is dit een volgorde om te oefenen los te komen van , na verloop gaan deze drie aspecten vloeiend in elkaar over zonder dat je er mee bezig bent. 
 
Rustiger gesprekken voeren
Je bent in gesprek met iemand maar tijdens of voor het gesprek heb je al een vraag in je hoofd, deze vraag zit eigenlijk het gesprek in de weg. De ander heeft het over iets anders wat ook gewoon interessant en relevant is, maar je wil er niet op ingaan want die vraag of dat onderwerp blijft maar in je hoofd. Dit opzicht is niet 'erg' maar sommige mensen overkomt dit in heel het gesprek dat als iemand iets verteld jij al met je eigen antwoord en vragen/onderwerp bezig bent.

Je bedenkt opeens, hoe kan ik een gesprek voeren als mijn gedachte al bij de volgende vraag zit. Hoe kan het dan stromen; het kan niet stromen want de uitkomst is al bepaald door jou die continu met de vragen bezig is en niet met de antwoorden van de ander waardoor het gesprek feitelijk door jou gekaapt wordt. Luister vooral goed naar een ander, wie dan ook en soms verliest dan de reactie die je aanvankelijk had zijn waarde. Stel je een heel andere vraag die zorgt dat alles blijft stromen en niet verstart op het onderwerp dat jij (bijv.) koste wat kost wil aankaarten. Soms is de vraag die je wilt stellen niet het juiste moment. Probeer eens te oefenen daarmee door je vraag die zo hamert in je hoofd even los te laten, laat de ander praten en stel hem een heel ander moment. 

Als de ander of anderen dit juist bij jou doen is dit een mooi moment om een ander hier bewust van te maken. De gesprekken zullen veel meer ontspannen zijn, leuker en je voelt jezelf er ook sterker door dat je jezelf niet vastzet in het denken maar meer in het gevoel gaat zitten, het gevoel wat het gesprek doet en wat de waarde is. Geniet ook eens van de stilte tijdens een gesprek zonder ongemak erover. Het is een cadeautje voor het zelf en de relatie/vriendschap.
 
Vergelijk het met een Jazzband (toevallig mijn muziek;) dit is dikwijls pure improvisatie, de ene keer speelde Miles Davis hetzelfde muziekstuk (heel) anders dan bij een ander optreden. Ga je dan als bassist in deze band stoïcijns het muziekblad volgen Of vaar je mee met de prachtige variant die Miles inzet. Je begrijpt dat als je stoïcijns het muziekblad volgt de muziek heel rommelig wordt en dat je het hele muziekstuk verpest. Met in dit geval een boze Miles als gevolg. Dit is bij gesprekken ook zo alleen zijn we dit zo gewend dat we ons mond houden als een ander het gesprek overneemt met zijn of haar voorgenomen vragen en onderwerpen. Maar besef dat jij het verschil kan maken van over iets heemwalsen en niet een bron van liefdevol en harmonieus samen zijn. Dat is dus een keuze die je op dat moment maakt. 

Balans is compleet jezelf zijn en compleet los van jezelf zijn.

02-juni-2021

Balans is het evenwicht vinden tussen ‘jezelf zijn’ en ‘compleet los van jezelf zijn’. Hoe we onszelf ervaren weten we maar al te goed. Hoe we 'compleet los van jezelf' kunnen ervaren is een stuk moeilijker.

De reis naar binnen

29 juni 2021

Om daadwerkelijk iets binnen jezelf te transformeren is er meer nodig dan kennis over jezelf om daarna heel bewust de dingen die je dwars zitten aan te pakken. 

Tijdens het werken aan het onderbewustzijn i.c.m. een complete bewustwording van wie je in diepste zin bent, merk ik dat cliënten veranderingen voelen in zichzelf die ze rationeel niet kunnen verklaren. Dit is de kracht en intelligentie van het onderbewustzijn die de poort wijder maakt naar het bewustzijn waarbij je je intrinsieke zelf leert kennen.
 
Mocht je naar aanleiding van een artikel nog vragen hebben of heb je een hulpvraag, contact me dan even en je hoort spoedig van me.

Spiritueel coach volgen?

Ik waardeer het enorm dat je op mijn site bent en fijn als je me wilt volgen via Social media. wellicht spreken we elkaar daar.

Contact

Heb je interesse in een telefonische kennismaking of wil je dat ik jou bel?  Mailen mag natuurlijk ook.

Contactgegevens

Fer Overdijk
Spiritueel coach

Libelleveen 268
3205SG Spijkenisse

T:  06-18169629
M:  fer.overdijk@spiritueelcoach.com
www.spiritueelcoach.com