Ode aan de dood

Ode aan de dood
(leestijd 5 minuten)

Dood kun je alleen voor anderen zijn als ze jou vergeten zijn nadat je overleden bent. Iedereen kan houden van een persoon of geest. Zo treuren we om beroemdheden die overlijden en leven die voort in muziek of wat ze deden of geschreven hebben.  We houden deze ‘massaal’ in leven. Er wordt niet gezegd we houden iemand massaal dood, zelfs mensen die massaal gehaat worden en werden blijven springlevend. 

Dood kun je dus alleen zijn voor anderen zijn als ze jou vergeten zijn. In leven wordt iemand ook wel eens dood gewenst, de haat is zo groot dat je hem of haar vergeten wil. Maar iemand vergeten kost soms meer moeite dan van iemand houden. Je bent zo bezig met 'het vergeten' dat het juist met jou bezig is, het blijft dus leven in je hoofd. Dood brengt ook verdriet, soms is het verdriet zo diep dat je niet meer bij de dode kunt, je verdringt jezelf in verdriet zodat de dood niet meer levend is in je hart. Soms is de haat zo groot dat je niet meer bij de dode wil zijn die maar levend blijft in je hoofd.

Als dit alles bedaard, de haat voorbij, het verdriet overwonnen, dan rest er nog de liefde. Liefde verbindt, bloeit en groeit en overleeft de dood, het laat alles leven.

Levend kun je alleen voor anderen zijn als ze jou onthouden. In rare zin ben je ook pas levend als men je kent, anders weten ze niet van je bestaan. Zo ook de uitdrukking: onbekend is onbemind. Maar de wereld draait uiteraard  door ook zonder jou. Bij de dood wordt iemand vaak levend gewenst, de liefde is zo groot dat je hem of haar bij je houden wil, de ander is dood maar de liefde niet. Die stroomt door in gedachte, op foto's, op video en in gesprekken.

Je had een leven opgebouwd met de ander. Het blijft dus levend in je hart. Gaat het om een levenspartner die dood is, dan is de gedachte van vervanging haast onvermijdelijk maar ongegrond. Er is geen sprake van plaats innemen van de ander, het is opnieuw uniek. Ieder mens is uniek.

Dan komt de dag dat je de liefde van je leven loslaat, het niet langer zo gaat, die partner zich niet meer als vervanging wil voelen maar compleet. Dit doe je dan om een ander compleet te kunnen omarmen en jezelf weer te kunnen helen uit de vastzittende liefde. In vrede met de dood van de ander en kiezen voor het leven en voor jezelf.

Hier parallel aan liggen twee aspecten: het niet los kunnen laten van oude liefde en het bekeken voelen door anderen.

Gereserveerde staat van zijn
In veel gevallen ga of ging  je niet meer zo diep in de nieuwe liefde, het verdriet was te groot, de dood te hard. Niet opnieuw wil je zoveel pijn moeten doorstaan. Daarmee doe je jezelf en die ‘nieuwe’ ander echter tekort, maar je kan of weet niet beter. Er is nog een te grote verbintenis of vergroot respect voor de vorige partner die je koestert en vasthoudt. Hier is geen enkel oordeel over, anders dan dat het je geluk kan tegenhouden. Maar als dit zo is dat het je geluk in de weg zit, weet dan dat je deze gereserveerde vorm van jezelf zijn ook aan je nieuwe partner geeft en dat dit  komt door de krachtige verbintenis aan de vorige partner ook al is deze fysiek niet in de buurt of zelfs ‘dood’. 

Argusogen
In diepere zin heeft die verbintenis te maken met dat je je nog bekeken voelt door deze vorige partner. In bredere zin komt dit ook voor bij volwassenen die zichzelf blijven bewijzen voor ouders die er soms niet eens meer zijn.  

Bedenk dan: je bent het zelf die zich bekeken voelt en wat is de liefde van de ander in waarde, als deze oordeelt of veroordeeld voor wie je bent en wat je doet. Wat is liefde zonder vrijheid. Of vormen we zelf de illusie dat de ander ons veroordeelt of afkeurend kijkt. Dan is liefde een gevangenis in het hoofd geworden.

De argusogen van met name je ouders kunnen zelfs lang nadat deze overleden zijn nog een grote rol in je leven
spelen. Deze voel je bijvoorbeeld in de normen en waarden die je hanteerd maar niet eigen zijn.

Dit is vaak een diepe les in het zelf om compleet onafhankelijk te worden van het oordeel van een ander. Gemakkelijker als dit vreemden zijn, maarveel  zwaarder als dit je ouders of geliefde betreft waarmee je (onbewust) een soort symbiotische verhouding hebt opgebouwd al dan niet bewust. Je zo vereenzelvigd bent met je naasten dat je de afkeurende blikken voelt ook als ze er niet zijn of niet meer zijn.

De grote uitdaging om daar compleet los van te komen met als belangrijkste reden dat het geen ware liefde is om een ander de vrijheden te ontnemen. Het grootste goed van de mens is de vrije wil. Besef dat deze bespeeld wordt door een bijna wurgende vorm van liefde. Veelal is dat dus ook een illusie dat je die blikken voelt, de gevangenis in het hoofd.

Deze volledige bewustwording van verwrongen liefde zowel intern als extern gevoed, is de eerste stap in de bevrijding ervan. De grotere stappen is het gesprek aangaan met je ouders of je partner die dit vaak ook onbewust oplegt. De bevrijding zit in dat je zeggen kunt zowel tegen geesten als tegen aardse mensen: dank voor je oordeel negatief of positief maar ik heb het niet nodig om compleet te zijn. Daarin ligt de kern van het loslaten. 

Besef ook dat als je dit gesprek aangaat je alle verwachtingen loslaat om niet in dezelfde valkuil van het verleden te stappen. "Pa je hebt me daar en daarmee pijn gedaan..." kan een oude response geven van je vader die je weer kind maakt. Het is een volwassen gesprek waarin je geen verwachting uitspreekt maar alleen wil zeggen wat je voelde en wat je nu nog voelt ervan. Zonder enige bagatalisatie of woede. Iets wat je veelal niet zomaar 'even' doet, maar wel een bevrijdend onderdeel is van het loskomen van de argusogen die je vasthouden.

Ter illustratie:
In mijn leven hebben de argusogen een grote rol gespeeld, de deels illusionaire vorm van het bekeken voelen. Bekeken voelen door mijn ouders, door vrienden, door geliefden en zelf door mezelf. Ik zag vroeger mezelf stuntelen waar ik niet stuntelde maar waardoor ik ging stuntelen. Als mensen iets over me zeiden werd het veel groter in mijn hoofd en werden deze manko’s enorm uitvergroot. Wat een strijd is het geweest om echt los te komen van het oordeel van anderen inclusief mijzelf. Wat een strijd om niet teveel naast mijn schoenen te lopen als anderen zeiden dat ik wat goed deed. Allemaal aspecten van de vaak denkbeeldige argus ogen. En wat een bagage nam ik mee na een lange relatie bij al mijn vriendinnen die volgden. Dankbaar ben ik ze.

Ode aan de dood

23  februari 2021

Dood kun je alleen voor anderen zijn als ze jou vergeten zijn nadat je overleden bent. Iedereen kan houden van een persoon of geest. Zo treuren we om beroemdheden die overlijden en leven die voort in muziek of wat ze deden of geschreven hebben. 
 

De jacht naar geluk

10 februari 2021

Al een groot deel van mijn leven ervaar ik een dragende onderstroom van geluk dat situatie onafhankelijk is. Dit geeft me veel kracht, liefde en dankbaarheid vanuit mijn diepste kern.

Tijdens het werken aan het onderbewustzijn i.c.m. een complete bewustwording van wie je in diepste zin bent, merk ik dat cliënten veranderingen voelen in zichzelf die ze rationeel niet kunnen verklaren. Dit is de kracht en intelligentie van het onderbewustzijn die de poort wijder maakt naar het bewustzijn waarbij je je intrinsieke zelf leert kennen.
 
Mocht je naar aanleiding van een artikel nog vragen hebben of heb je een hulpvraag, contact me dan even en je hoort spoedig van me.

Spiritueel coach volgen?

Ik waardeer het enorm dat je op mijn site bent en fijn als je me wilt volgen via Social media. wellicht spreken we elkaar daar.

Contact

Heb je interesse in een telefonische kennismaking of wil je dat ik jou bel?  Mailen mag natuurlijk ook.

Contactgegevens

Fer Overdijk
Spiritueel coach

Libelleveen 268
3205SG Spijkenisse

T:  06-18169629
M:  fer.overdijk@spiritueelcoach.com
www.spiritueelcoach.com